یونای من

 
یونای من
یــونا هدیه ای است از طرف خداوند کـه در 28 مرداد ماه 1385 بـه مـامـان لـیلـی و بابا سعیـد بـخشـیده شد.یونا لقب حضرت یونس است , بــه معنی خداوند میدهد.آدرس اینستاگرام یونا youna2.nadaf
دوشنبه ۸ خرداد ۱۳٩٦ :: ٥:٥٠ ‎ب.ظ ::  نويسنده : يونا,مامان و بابا

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم تو پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو بار دیگر تو

آنچه در من نهفته ست دریاییست

کی توان نهفتنم باشد

باز تو زین سهمگین طوفانها            

کاش یارای گفتنم باشد... فروغ فرخزاد

با سفر رفتن پسرک کلی کار تو لیستم اضافه کردم. از اون کارهایی که جز روزمرگیهام نبود و مدتها توفکر انجام دادنشون بودم ولی فرصتشو نداشتم.

ولی انگار این قند عسل ما حوصله ما رو هم با خودش برده... واسه همون روزمرگیها هم وقت کم میارم و  غذای یه روز رو دو روز خوردیم و امروز هم گوشت و سیب زمینی و پیاز و گوجه و لوبیاهای از قبل خیس شده تو فریزر رو کشیدم بیرون و آب ریختم رو سرش با رب گوجه وچاشنی ها گذاشتمش تو آرام پز که بشه آبگوشت ...

این آرامپزه برای من حکم غول چراغ جادو رو داره ...چند ساله دارم سازنده اش رو دعا میکنم و عید امسال که رفتیم کیش یکی دیگه اش رو خریدم .اگه نبودش خدا میدونه ما چند روز تو هفته بی غذا میموندیم و مهمان غذای بیرون بودیم ...

 ثبت کردن این عکس ها خالی از لطف نیست این خانم کوچولوی زیبا منتظره که داداش یونا برسه...

 و اینکه به پسرمون خیلی خیلی خوش میگذره ...

 

 لیست فیلم ها و کتابهایی رو که بیشتر تو سال 95  دیدیم و خوندم رو میذارم هم که واسه خودم ثبت بشه و  اینکه کسی دوست داشت بتونه استفاده کنه :

 سریال عاشقانه رو دنبال میکنیم که خیلی خوبه

 فیلمهای : سیانور, سایه های موازی ,قصه تو داستان ما, لانتوری ,یک روز به خصوص, سلام بمبیی ,جرم, دراکولا, مرگ ماهی ,آب نبات چوبی ,من , ما همه گناهکاریم, lalaland,مشکل گیتی ,نیمه شب ,گشت ارشاد 2 ,خشکسالی و دروغ ,لاک قرمز, نیم رخ ها, چهارشنبه خون به پا می شود ,شکاف, نفوذی, نزدیک تر, me before you,kubo,سایه و روشن, خنده های اتوسا ,ااادت میکنیم ,پیش خواهد آمد, یک دزدی عاشقانه, دختر, 360 درجه, بارکد ,ناخواسته ,ابد و یک روز ,فروشنده, امکان مینا, فرشته ها با هم می آیند, خشم و هیاهو ,چهل سالگی ,آدم باش ,بادیگارد

کتابهای :آهوی بخت من گزل, روی ماه خداوند را ببوس, ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد, جایی نرو, مهمانی خداحافظی (نوشته دوست بسیار عزیزم شیدا اعتماد), آرام ,انگار گفته بودی لیلی, بلاگردون, راز یک سناریو, لیلای قلبم, هزار خورشید تابان ,دل من وسعت دریاست اگر بگذارند, کوری ,یلدا, بادبادک باز ,معجزه سپاس ,سفر به دیار عشق, پرنده ی من ,هندوانه به شرط عشق ,سیاه بازی, آبی به رنگ احساس من, چه کسی پنیر مرا جابه جا کرد, دالان بهشت ,کیمیاگر ,تقاص, چراغ ها را من خاموش می کنم, اسطوره ,طلوع از مغرب, سه شنبه ها با موری, بگذار امین دعایت باشم 



موضوع مطلب :
شنبه ٦ خرداد ۱۳٩٦ :: ۸:٢٤ ‎ب.ظ ::  نويسنده : يونا,مامان و بابا

یادت نرود ما به هم احتیاج داریم!
باور کن...
برای رسیدن ها و فرار کردن ها، برای ساخته شدن ها و ثبت کردن ها!
ما به هم احتیاج داریم.
وگرنه من و تو کی را دوست داشته باشیم؟ یا مثلا با کی حالمان خوب شود...
من به تو فکر می کنم! به تو احتیاج دارم ، وگرنه دیگر فکر هم نمی کنم...
واقعیتش را بخواهی، من به دلیل اعتقاد دارم .
دلیلِ من تویی!
تو را نمیدانم!... صابر ابر

آخر هفته خاله نیلانی مهربون پیشمون بود و جمعه با آقا یونا رفتن بوشهر.

یونا که رفت دلم از جا کنده شد و اشکم بند نمیومد .چقدر نبودنش سخته.با اینکه پیشنهاد رفتنش به بوشهر از طرف خودم بود ولی پشیمون شدم که فرستادمش.

خواستم قبل از شروع کلاس هاش یه آب و هوایی عوض کنه و تو خونه تنهایی حوصله اش سر نره ...

در این سالهای عمرم  درس بزرگ و تلخی از زندگی گرفتم درس گرفتم که ما آدما همیشه مالک قلب و دل هم نیستیم همیشه اونجوری که ما فکر میکنیم و حس میکنیم نیست کسی که نفس ماست ممکنه یه روز بشه نفس یه نفر دیگه. کسی که کتابچه دلمون جلوش باز بازه و از شادی و غم و ریز به ریز زندگیمون براش تعریف میکنیم ممکنه کتابچه زندگیشو برای یکی دیگه باز کنه و حتی خطهایی از اسرار زندگی ما رو هم برای اون بخونه ...وابستگی و دلبستگی چیز عجیبیه ...شاید آدمایی موفق باشن که مهربون زندگی میکنن ولی نه وابسته میشن و نه دلبسته ...

من هم میدونم یه روز پسرم مرد میشه, آقا میشه ,دانشجو میشه, ازدواج میکنه, مستقل میشه و میره دنبال زندگیش و من دعاهای مادرانه ام را بدرقه راهش میکنم

میدونم که شاید اینقدر درگیر زندگی خودش بشه که نتونم مثل این روزها هرروز ببینمش و کنارم باشه ... فکرش هم قلبم رو به درد میاره ولی واقعیته... واقعیتی که خیلی از مادرها پشت سر گذاشتنش ...

مادر پیری که چشماش به در قفل شده که فرزندش رو ببینه همونه که یه روز فرزندش طاقت لحظه ای دوری اون رو نداشته و  بچه بغل و با یه دست ظرف غذای روی اجاق رو به هم میزده ...



موضوع مطلب :
یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳٩٦ :: ۱:٠٠ ‎ق.ظ ::  نويسنده : يونا,مامان و بابا

دیدم، خودم دیدم، پروانه قشنگی هی در گلوی من میرقصید.
من داشتم برای یک ستاره ترانه می خواندم.
دیدم، خودم دیدم، یک قناری قشنگ، از آن همه آواز، تنها حنجره ترا نشانم می داد... سید علی صالحی

مو عجب چیزی است با اتو صاف میشود و با ژل فر میشود بلندش میکنی کوتاهش میکنی رنگ و وارنگش میکنی و حرص هایت را سرش خالی میکنی... اولین چیزی که صبح ها  در آینه میبینی همین موهای پریشانیست که باید جمعش کنی و شروع کنی روزانه هایت را با نوشیدن یه فنجان نسکافه یا قهوه ...

به نسکافه و قهوه  معتاد شده ام بی آنکه بدانم. اعتیاد که فقط به سیگار و بدتر از سیگار نیست ...ظرفهای پر شده از غذا رو کنار کیفهای اداره مان و کیف مدرسه پسرک میگذارم و فکر میکنم به اینکه باز هم برای پسرک لقمه بفرستم که وظیفه مادر بودنم اجرا شود . وقتی نمیخورد و لقمه له شده رو باید از میان کتابهایش جمع کنم ...به یخچال سرکی میکشم اگر سبزی هست ظرف سبزی ها رو پر کنم و روی ظرف غذا میگذارم. میوه ها رو از سبد و قفسه یخچال بیرون میکشم. پوست میگیریم و ریز میکنم و ظرفهای میوه رو روی ظرف سبزی و غذا میگذارم ...اهان قاشق چنگالها رو جفت کنم و در پلاستیک بگذارم و به پسرک در لباس پوشیدن کمک کنم و لیلی را آماده کنم برای شروع روزی دیگر ...

کوچه مان خیلی آرامش دارد سکوت همه جا فرا گرفته و گنجشکها هم صدا آواز میخوانند,گلدونهای رنگ و وارنگ کنار پنجره ها به من انرژی میدهند و  من  را یاد بل کارتن دیو و دلبر می اندازد که سبکبال راه میرفت و آواز میخواند و شاد شاد شاد بود

ولی خیابان همیشه شلوغ است آدم ها هنوز هم رنگ و وارنگ و متفاوت هستن هنوز عبور از کنار درختهای مسیر اداره را که الان توت شاخه هایشان را مزین کرده دوست دارم

مثل هرروز کارت عبور و مرورم رو از جیب بیرونی کیفم بیرون میکشم و وارد ساختمان 8 طبقه محل کارم میشوم ... به سمت آسانسور سرعت میگیرم .رسیدن به  آسانسور هم  پروسه ای دارد برای خودش و حوصله با پله رفتن تا طبقه ششم در حد و حدود توان من نیست.

مثل هرروز به گفتن یه سلام صبح به خیر اکتفا میکنم و وارد اتاقم میشوم بیشتر از دو کلمه حرف زدن در اول صبح برایم کمی سخت است.

به میزم نگاهی می اندازم و آمار چشمی از کارهای جدید رو میگیرم دکمه پاور کامپیوترم رو میزنم به تقویم روی میزم نگاه میکنم که تبریک تولد دوستان نزدیک و فامیل رو از قلم نیندازم. کارهای نوشته شده روی تقویمم رو چک میکنم و شروع میکنم به انجام کارها یکی بعد از دیگری

برای رفع خستگی سرکی به گوشی میزنم از این گروه به آن گروه تلگرام و اینستاگرام...

یک دوست استرس پنج سال دیگرش را دارد و نگران است که چهل ساله میشود .میگوید آیا چهل ساله شوم پیر میشوم ؟نمیداند که با دل خوش تا صد سالگی هم پیر نمیشود ولی یه غم نا باور میتواند اورا در هر سنی به مرده ای تبدیل کند. مرده ای که میان زنده ها زندگی میکند.دوست جان من نمیداند چهل یک عدد است مثل عدد های دیگر

درگروه بعدی دوستی غمگین است که پسر بچه اش را از شیر گرفته است.

آن یکی از خاطرات دوران مجردی میگوید و این که آن غصه ها بعد از بیست سال هنوز آزارش میدهند و او خوشبختی الانش را نمیبیند و دیگری و دیگری و دیگری ....

به استرس ها و غم هایشان لبخند میزنم و میگویم کاش قدر خوشبختی شان را بدانند و مواظبش باشند...

به آرشیو رمانم پناه میبرم چند تایی را چک میکنم تا یکی را انتخاب کنم که در استراحت بعدی بخوانمش. یادم می آید امروز پسرک زبان دارد و باید سرویسش را هماهنگ کنم چند تا ارباب رجوع را رد میکنم کتاب فایل انتخابی ام را در فولدر "دارم میخوانم" می اندازم و باز هم کار میکنم...

ساعت را نگاه میکنم وبه عصرانه وشام امشب و ناهار فردا فکر میکنم کم و کسری ها را روی نت گوشی ام تایپ میکنم. خوشحال میشوم که میدانم امروزچه میخوریم چون فکرش گوشه ای از مغزم را پر میکند و ضربه میزند...

تا آخر تایم کلی چای مینوشم نسکافه میخورم ولی نسکافه خوردن در خانه رو بیشتر دوست دارم

زنگ موبایلم رو میشنوم و با پسرک که از مدرسه تازه  به خانه رسیده صحبت میکنم هرروز از درسش میپرسم از روزی که گذرانده از اینکه غذایش را دوست داشته و آیا کامل خورده

نگران میشوم برای آینده پسرک نگران میشوم و از خدا میخواهم تا وقتی خوشبختی پسرم را ندیده ام من را پیش خود نبرد.چقدر دوستش دارم...وای که این حس مادری را چقدر دوست دارم 

باز هم برای چندین و چندمین بار به ساعت نگاه میکنم

موقع رفتن است کامپیوترم را shut down… میکنم وسایل هایم را جمع میکنم و راهی خانه میشوم توی مسیر به سوپر میروم و نت گوشی را نگاه میکنم و وسایل مورد نیاز شام و ناهار رو به درون سبد می اندازم کمی فکر میکنم که چیزی را از قلم نینداخته باشم وبه خانه میروم

پسرک با ذوق جلو می آید و با جمله گشنمه استقبال میکند و تعریف میکند از دوستانش... گلی که در بازی فوتبال زده... از لباس فوتبالی جدید آریو ...از کفش فوتبالی مدل دو هزارو چند یونس... و من گوش میدهم ودستم را میشورم  وسایل خریده شده رو جاگیر میکنم و در  فریزر را باز میکنم بسته گوشت رو بیرون می آورم و لباس اداره روعوض میکنم و لباس خانگی بر تن میکنم ولیلی  دیگری میشوم...

ظرفها رو میشورم لباسها رو تو ماشین میریزم  جای پودر را پر میکنم ...غذا ها رو آماده میکنم کمی از غذا  رو میچشم ومنتظر آمدن همسر میمانم

خوشحالم که خانم خونه خودم هستم .خوشحالم که این آشیانه را دارم. آشیانه ای که هیچ عقابی نمی تواند ویرانش کند .زن ها میتوانند قوی ترین باشن اگر که بخواهند

پ.ن : پسر ما کلاس پنجم رو تمام کرد و تعطیلات تابستانی شروع شد

آخر هفته رفتیم خرید ماهیانه و تجریش گردی و سینما اونم سانس دوازده و نیم شب.  نهنگ عنبر رو دیدیم و کلی خندیدیم.

شنبه با مریم جون و آرین و آرتین بودیم و حسابی بهمون خوش گذشت



موضوع مطلب :
شنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳٩٦ :: ۱٠:٤۸ ‎ب.ظ ::  نويسنده : يونا,مامان و بابا

با چشم هایت حرف دارم

 می خواهم ناگفته های بسیاری را برایت بگویم

از بهار،

از بغض های نبودنت،

از نامه های چشمانم.

که همیشه بی جواب ماند

باور نمی کنی؟!

تمام این روزها

 با لبخندت آفتابی بود

اما

دلتنگی آغوشت

رهایم نمی کند،

به راستی...

عشق بزرگترین آرامش جهان است...سید علی صالحی

هفته آخر اسفند رو میگذرونیم و امتحانات آقا یونا...

بخوام حقیقت رو بگم من استرس دارم نگرانو شبها خواب امتحان های یونا رو میبینمخواب و پسری با خونسردی و آرامش ابلهامتحاناتش رو سپری میکنه

دفتر خاطراتمون کلی حفره های نوشته نشده و ثبت نشده پیدا کرده امیدوارم بتونم از این به بعد جبران کنم.

آخر هفته ها رو تهران گردی میکنیم .

 بوستان نهج البلاغه

 

با همکلاسی های یونا و مامانهاشون که الان جز بهترین دوستهای من هستن قرار پارک و کافه  میذاریم و یا بچه ها میان خونه و با هم بازی میکنن

یوناقلب آرادقلب آریوبرزنقلب رادمان قلب

از وقتی اومدیم تهران  عاشق خانه کتاب های تهران شدیم و ساعت ها در طبقات و قفسه های کتاب میچرخیم یادش به خیر اهواز که بودیم با پسری مرتب میرفتیم محام یونا هنوز هم عاشق کتاب و کتاب خوندنه بعد از ظهرها که از سرکار برمیگردم و میبینم رو مبل دراز کشیده و کتاب میکنه کلی ذوق میکنم ...

و

در آخر این پست اردیبهشتانه بگویم که ای کاش همه ما این باور رو قبول داشتیم که زندگی و عمر همین دیروز و امروز و فرداهایی هست که میگذره و قدر با هم بودن و خوشبختی خودمون رو بدونیم و مواظبش باشیم که این روزها و ساعتها برنمیگرده حتی اگه ما بخواهیم که برش گردونیم...

و این هفته ما ...

 پارک قیطریه 


 پارک پلیس

 



موضوع مطلب :
شنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳٩٦ :: ٩:٠٠ ‎ق.ظ ::  نويسنده : يونا,مامان و بابا

خودت بگو: 
زنجیر اگر برای گسستن نبود
پس این دست‌های بسته را
برای کدام روزِ خسته آفریده‌اند.

...خواب ها یی که منجر به آغاز آفتاب نمی شوند
سرانجام 
به سازش سایه ها تن خواهند داد... سید علی صالحی 

بهار 96 رو میگذرانیم و نیمه های اردیبهشت ماه رو سپری میکنیم و میگذرد روزمان و لحظه های زندگیمان و ورق میخورد دفترچه عمرمان در پایتخت

فروردین ماه قرار وبلاگی داشتیم یاد روزهای وبلاگ و وبلاگ نویسی به خیر. بیشتر دوستان کوچ کردن به اینستا و گروههای تلگرام ولی من هنوز هم این خونه قدیمی رو دوست دارم .خونه خاطرات قشنگ و قدیمی پسرکم... خونه روزهای خوشی و ناخوشی ام... و تا وقتی که  میتونم و جانی هست و رمقی اینجا هم هستبغل

پنج شنبه در کنار فاطمه جون نرگس جون سهیلا جون و الهام جون و زهرا جون روز قشنگی رو داشتیم

و بعدتاتر رو دیدیم که فاطمه گلم زحمت کشیده بودن و واسمون بلیط گرفته بودن

دیدن دوستان گل وبلاگی خیلی حس و حال خوبی داشت

اینقدر دیر به دیر میام که دیگه نمیشه گزارش لحظه ها رو کامل ثبت کرد فقط میتونم بگم که هستیم و میگذرانیم روزهایمان را در 4 فصل زیبای پایتخت ...

 

 



موضوع مطلب :
چهارشنبه ٢۳ فروردین ۱۳٩٦ :: ۱:٠٠ ‎ب.ظ ::  نويسنده : يونا,مامان و بابا

 بعضی وقتها آدم نمی‌تواند به چشمهایش اعتماد کند . باید به احساساتش اعتماد کند . اگر میخواهی دیگران به تو اعتماد داشته باشند باید تو هم به آنها اعتماد داشته باشی . حتی در تاریکی مطلق . حتی وقتی داری می‌افتی... سه شنبه ها با موری

 همیشه اوایل سال با تاریخ زدن زیر سندای اداره مشکل دارم تا مدتها تاریخ سال قبل رو میزنم الانم بی اختیار جای 96 میزنم 95 ... چقدر سخت دل میکنم از سالی که گذشته کاش میشد آخر هر سال همه خوشیهاش ذخیره میشد و همه تلخی هاش پاک میشد مثل عکسا که راحت میتونیم اونایی که ازشون خاطره تلخی داریم پاکشون کنیم یا تا آخر عمر نبینیمشون ... کاش مغز و حافظمون هم دکمه del یا edit  داشت کاش ...

برم سراغ پسرمون که تمام وجودش خاطره خوشه , پسرمون با احساس تر از همیشه, پسرمون فوتبالیست, پسرمون خود خود زندگی...


پسری دو روز در هفته باشگاه فوتبال داره و کانون زبان هم ادامه داره  تایمهای  دیگه فراغتش هم به دیدو بازدید با دوستاش میگذره.رادمان رو خیلی دوست داره و هر هفته با هم قرار میذارن.آریوبرزن و یونس هم جز دوستای نزدیکش هستن

 آریوبرزن و یونا 


تعطیلات عید رادمان هم کیش بود و با هم قرار میذاشتیم که حسابی به پسرا خوش بگذره و با هم به بولینگ مریم و ساحل ماهیگیر رفتیم و کلی دوچرخه سواری کردن و شب رفتیم پارک و فوتبال بازی کردن و ناهار و شام هم با هم خوردیم

دیروز رفتیم ساوه دیدن دوستای قدیمی و یه روز خوب بودبا مرور خاطرات خوش گذشته مخصوصا برای من

یونا و سوین کوچولو



موضوع مطلب :
موضوعات
آرشيو وبلاگ
پيوندها
صفحات وبلاگ
RSS Feed